De doe-het-zelf huwelijksgunst, de perfecte.

Het is noodzakelijk om van ver te beginnen, maar niet te veel, en het concept van perfectie te definiëren. Dat is makkelijk gezegd! Perfectie BESTAAT GEWOON NIET. Zelfs in een schilderij dat beroemd is omdat het mooi is, als je in de meanders van de penseelstreken tuurt, kun je vaak onvolkomenheden vinden, maar... ze tellen niet mee! Het schilderij is mooi in zichzelf en in zijn geheel, en daarom devalueren de onvolkomenheden de intrinsieke schoonheid niet, maar stellen ze deze juist samen.

Zo is het ook voor de Bomboniera. Er is geen perfecte huwelijksgunst, maar degene die bevalt en succesvol is, is perfect. Er zijn hedendaagse technieken voor het verpakken van de huwelijksgunst, maar nu ik erover nadenk, de schilderkunst is ook geëvolueerd en elke keer was de nieuwigheid zeer boeiend, maar vaak een beetje tegen de stroom in, maar soms heeft het het overgenomen en is het boven alle verwachtingen succesvol gebleken.

Moraal: De perfecte huwelijksgunst is degene die je maakt, die je leuk vindt en die anderen leuk vinden.

Waar komt deze term "huwelijksgunst" vandaan? Van Treccani, ik citeer: Bonbon 'bõbõ'′', naar de cursivering. 'Bonbòn' S. M., Fr. [oorspronkelijk een kinderstem, propr. "goed-goed", verwijzend naar elke zoetheid]. – Edelsteen, suiker. Het woord Bonbon verwijst dus naar een van de verschillende soorten snoep, vooral kleine snoepjes verpakt in chocolade. Uit Bon ontstond dus een zekere infantiele reduplicatie die 'goed' betekent. In het moderne Frans en vele andere Europese talen verwijst de term eenvoudigweg naar elk type snoep of kleinverpakking. Het lijkt erop dat een lerares Frans, een zekere mevrouw Pazzaglia, in de eerste decennia van de jaren 1600 in Frankrijk de Bonbon-industrie ontwikkelde. Een dame met de achternaam Italico aan het Franse hof. Een dessert inspireerde Johann Strauss (zoon) ook tot het componeren van een wals in 1866 genaamd "Wiener Bonbons".

En van Frankrijk naar Italië, hoe? De Italiaanse Oorlogen, vaak aangeduid als de Grote Italiaanse Oorlogen, waren een reeks conflicten, die in de eerste helft van de zestiende eeuw (om precies te zijn ze duurden van 1494 tot 1559) voornamelijk op Italiaanse bodem werden uitgevochten, met als uiteindelijk doel de suprematie in Europa. Ze werden aanvankelijk losgelaten door enkele Franse vorsten, Karel VII, Lodewijk XII en Frans I. Deze drie koningen stuurden hun troepen naar het Italiaanse schiereiland om hun erfelijke rechten over het Koninkrijk Napels en vervolgens over het hertogdom Milaan te doen gelden. Van de lokale bevolking werden de oorlogen al snel Europees op Europese schaal, waarbij naast Frankrijk ook de meeste Italiaanse staten, het Heilige Roomse Rijk, Spanje, Engeland en het Ottomaanse Rijk betrokken waren.

Hoogstwaarschijnlijk zullen de Napolitanen gedurende deze 64 jaar, precies van 1495 tot 1559, deze gewoonte om "BonBon" aan te bieden tijdens speciale feestelijke gelegenheden leuk hebben gevonden. Dan Napels weet je, een stad is altijd erg geneigd geweest om de goodies te ontwikkelen. Denk bijvoorbeeld aan pizza waarvan de naam is afgeleid van het Griekse Pita.

Als je denkt dat de huwelijksgunst een nutteloos object is, heb je het mis. De huwelijksgunst is een gedachte om dank je wel te zeggen, om de herinnering aan de emoties van een speciale dag achter te laten, een cadeau voor degenen die de vreugde van de bruid en bruidegom deelden.

Waar is de gunst van gemaakt? Van een voorwerp, zoals we al zeiden, van een container voor gesuikerde amandelen, een zak, een doos, een pot. Dan heb je een tule zakdoek nodig (liefst rond), een kaartje om in de tas te stoppen, een lint en misschien een klein voorwerp om te sluiten.

De keuze van het object kent geen regels, je moet je gewoon laten meeslepen door het plezier van het geven van iets dat je leuk vindt, dat raakt, waar je van houdt. Ongeacht het materiaal, de vorm, laat u betoveren door de magie van unieke objecten die zijn ontworpen om de mooiste dag met emoties te verrijken.

Hoe maak je een huwelijksgunst? Het is eigenlijk heel simpel, tel vijf gesuikerde amandelen, wikkel ze in een tule zakdoek, steek de kaart erin, stop alles in de zak, sluit de zak met lint, maak een mooie strik (train jezelf om strikken te maken), pas alles een beetje aan en herhaal de handeling totdat je het prima vindt om steeds hetzelfde materiaal te gebruiken. Als het op jou aankomt, herhaal dan alles kalm en hartstochtelijk voor hoeveel gunsten je van plan bent in te pakken. Wees niet bang en laat je meeslepen.

De traditie wil 5 gesuikerde amandelen, om gezondheid, rijkdom, geluk, vruchtbaarheid en een lang leven te symboliseren, maar je mag overdrijven, zolang de gesuikerde amandelen maar altijd van een oneven aantal zijn. Dezelfde regel is ook van toepassing wanneer de bruid gesuikerde amandelen uitdeelt aan de gasten.

Etiquette (Clemens van Alexandrië 150/215, Erasmus van Rotterdam 1467/1536, Giovanni della Casa 1503/1556) Etiquette of Etiquette, zo genoemd omdat het was opgedragen aan Monseigneur Galeazzo Florimonte, bisschop van Sessa die hem had geïnspireerd.

De gunst moet worden gegeven aan getuigen, aan mensen die zijn uitgenodigd voor de receptie, aan degenen die niet aanwezig waren, maar toch een geschenk gaven. Eén voor elk gezin, maar twee in het geval van verloofde stellen. Het is raadzaam om er altijd nog een paar te maken voor het geval dat. Degenen die ze per telegram of kaart het beste hebben gewenst, moeten op zijn minst worden bedankt met een zakje met de gesuikerde amandelen. De voorbereiding van de huwelijksgunst is lang en delicaat, maar niet te veel, na de tiende die je voorbereidt, kun je al snel zijn. De gunsten voor de gasten moeten allemaal hetzelfde zijn, terwijl over het algemeen de getuigen en ouders een belangrijkere gunst wordt aangeboden. Het is echter beter dat ze allemaal op dezelfde manier worden verpakt en gecombineerd met dezelfde zak, die de gesuikerde amandelen moet bevatten, en de kaart met, handgeschreven, de namen van de bruid en bruidegom, met de datum van de bruiloft (eerst haar naam, dan zijn naam, de achternamen mogen niet worden geplaatst).

Wanneer worden de gunsten geleverd? Meestal na ontvangst van het cadeau. Ooit werden ze verzonden of afgeleverd bij de terugkeer van de huwelijksreis, maar tegenwoordig is de nieuwe traditie, handiger en ook meer welkom, dat het de bruid en bruidegom zijn die ze aan het einde van de verfrissingen afleveren, voordat de gasten beginnen te vertrekken, die de rondes van de tafels maken om degenen die hebben deelgenomen persoonlijk te bedanken. Voor degenen die niet aanwezig waren, kan een vergadering worden georganiseerd, zolang de huwelijksgunst maar wordt afgeleverd, want het meest onbeschofte is nooit om het te leveren.