Upominek ślubny DIY, idealny.

Trzeba zacząć z daleka, ale nie za dużo i zdefiniować pojęcie doskonałości. Łatwo powiedzieć! Doskonałość po prostu NIE ISTNIEJE. Nawet w obrazie, który słynie z tego, że jest piękny, zaglądając w meandry pociągnięć pędzla, często można znaleźć niedoskonałości, ale... Oni się nie liczą! Obraz jest piękny sam w sobie i w całości, a zatem jego niedoskonałości nie deprecjonują jego wewnętrznego piękna, ale raczej je komponują.

Tak samo jest w przypadku Bomboniera. Nie ma idealnej przysługi ślubnej, ale ta, która cieszy i odnosi sukces, jest doskonała. Istnieją współczesne techniki pakowania upominków ślubnych, ale jeśli się nad tym zastanowić, malarstwo również ewoluowało i za każdym razem nowość była bardzo wciągająca, ale często trochę pod prąd, ale czasami przejęła kontrolę i okazała się sukcesem przekraczającym wszelkie oczekiwania.

Morał: Idealna przysługa ślubna to ta, którą robisz, którą lubisz i którą podobają się innym.

Skąd wzięło się określenie "przysługa ślubna"? Z Treccani, cytuję: Bonbon ‹bõbõ′›, do ital. ‹Bonbòn› s. m., fr. [Pierwotnie głos dziecięcy, propr. "dobry-dobry", odnoszący się do jakiejkolwiek słodyczy]. – Klejnot, cukier. Tak więc słowo Bonbon odnosi się do każdego z różnych rodzajów słodyczy, zwłaszcza małych cukierków zawiniętych w czekoladę. Tak więc z bon wywodzi się pewna infantylna reduplikacja, która oznacza "dobry". We współczesnym języku francuskim i wielu innych językach europejskich termin ten odnosi się po prostu do każdego rodzaju cukierków lub małych opakowań. Wygląda na to, że nauczycielka francuskiego, niejaka pani Pazzaglia, rozwinęła przemysł Bonbon we wczesnych dekadach XVII wieku we Francji. Dama o nazwisku Italico na dworze francuskim. Deser zainspirował również Johanna Straussa (syna) do skomponowania walca w 1866 roku zatytułowanego "Wiener Bonbons".

A z Francji do Włoch, jak? Wojny włoskie, często nazywane Wielkimi Wojnami Włoskimi, były serią konfliktów, toczonych głównie na ziemiach włoskich w pierwszej połowie XVI wieku (a dokładniej trwających od 1494 do 1559 roku), których ostatecznym celem było supremacja w Europie. Początkowo zostały one rozpętane przez niektórych francuskich władców, Karola VII, Ludwika XII i Franciszka I. Ci trzej królowie wysłali swoje wojska na Półwysep Apeniński, aby potwierdzić swoje dziedziczne prawa do Królestwa Neapolu, a następnie do Księstwa Mediolanu. Z miejscowych wojen szybko przerodziły się w wojnę europejską na skalę europejską, obejmując, oprócz Francji, także większość państw włoskich, Święte Cesarstwo Rzymskie, Hiszpanię, Anglię i Imperium Osmańskie.

Najprawdopodobniej w ciągu tych 64 lat, a dokładnie od 1495 do 1559 roku, Neapolitańczycy polubili ten zwyczaj ofiarowania "BonBon" podczas specjalnych uroczystości. Neapol, miasto zawsze było bardzo skłonne do rozwijania tych smakołyków. Pomyśl na przykład o pizzy, której nazwa pochodzi od greckiego Pita.

Jeśli myślisz, że przysługa ślubna jest bezużytecznym przedmiotem, to się mylisz. Upominek ślubny to myśl, która ma na celu podziękowanie, pozostawienie po sobie wspomnienia emocji związanych z wyjątkowym dniem, prezent dla tych, którzy dzielili radość z Pary Młodej.

Z czego składa się Przysługa? Z przedmiotu, jak już powiedzieliśmy, z pojemnika na migdały w cukrze, torby, pudełka, słoika. Wtedy potrzebna jest tiulowa chusteczka do nosa (najlepiej okrągła), kartka do włożenia do torby, wstążka i może mały przedmiot do zamknięcia.

Wybór przedmiotu nie rządzi się żadnymi zasadami, trzeba po prostu dać się ponieść przyjemności dawania czegoś, co lubisz, co uderza, co kochasz. Bez względu na materiał, kształt, daj się oczarować magii wyjątkowych przedmiotów, które mają za zadanie wzbogacić najpiękniejszy dzień w emocje.

Jak zrobić przysługę ślubną? W rzeczywistości jest to bardzo proste, policz pięć cukrowych migdałów, zawiń je w tiulową chusteczkę, włóż kartę, włóż wszystko do torby, zamknij torbę wstążką, zrób ładną kokardkę (naucz się robić kokardki), dostosuj wszystko trochę i powtarzaj operację, aż będziesz w porządku, używając w kółko tego samego materiału. Jeśli chodzi o Ciebie, powtarzaj wszystko spokojnie i z pasją, aby dowiedzieć się, ile przysług planujesz spakować. Nie bój się i daj się ponieść emocjom.

Tradycja chce, aby 5 cukrowych migdałów, symbolizowało zdrowie, bogactwo, szczęście, płodność i długie życie, ale można przesadzać, o ile migdały w cukrze są zawsze nieparzyste. Ta sama zasada obowiązuje również wtedy, gdy panna młoda rozdaje gościom migdały w cukrze.

Etykieta (Klemens Aleksandryjski 150/215, Erazm z Rotterdamu 1467/1536, Giovanni Della Casa 1503/1556) Etykieta lub Etykieta, nazwana tak, ponieważ była dedykowana prałatowi Galeazzo Florimonte, biskupowi Sessy, który go zainspirował.

Przysługę należy oddać świadkom, osobom zaproszonym na przyjęcie, tym, którzy nie byli obecni, a mimo to dali dar. Po jednym na każdą rodzinę, ale dwa w przypadku narzeczonych. Wskazane jest, aby na wszelki wypadek zawsze zrobić kilka więcej. Tym, którzy życzyli im wszystkiego dobrego telegramem lub kartką, należy podziękować przynajmniej torbą zawierającą migdały w cukrzcie. Przygotowanie upominku ślubnego jest długie i delikatne, ale nie za dużo, po dziesiątej przygotowujesz się już będziesz mógł być szybki. Przysługi dla gości muszą być takie same, podczas gdy świadkowie i rodzice są zazwyczaj ofiarowywani o wiele ważniejsze. Lepiej jednak, aby wszystkie były zapakowane w ten sam sposób i połączone tą samą torbą, w której muszą znaleźć się migdały w cukrze, oraz kartka z odręcznie wypisanymi imionami pary młodej z datą ślubu (najpierw jej imię, potem jego imię, nazwisk nie należy umieszczać).

Kiedy są udzielane łaski? Zazwyczaj po otrzymaniu prezentu. Kiedyś były wysyłane lub dostarczane po powrocie z miesiąca miodowego, ale dziś nową tradycją, wygodniejszą i bardziej mile widzianą, jest to, że to para młoda dostarcza je na koniec poczęstunku, zanim goście zaczną wychodzić, robiąc rundę wokół stołów, aby osobiście podziękować tym, którzy uczestniczyli. Dla tych, którzy nie byli obecni, można zorganizować spotkanie, o ile przysługa ślubna zostanie dostarczona, ponieważ najbrutalniejszą rzeczą jest nigdy jej nie dostarczyć.